Seksverslaving is een term die organisaties met veelal een christelijke achtergrond bezigen voor het obsessief beleven van seksualiteit. Het zou daarbij gaan om een verslaving die omschreven wordt als progressief, ongeneeslijk maar zij zou wel tot staan kunnen worden gebracht.

Met het verdwijnen van alle verslavingen uit de DSM is ook seksverslaving hieruit verdwenen. De reguliere wetenschap, zoals de geneeskunde, psychologie en seksuologie spreekt echter alleen van seksverslaving als een vorm van een obsessieve-compulsieve stoornis met een sterk seksueel aspect. Als mogelijke tweede oorzaak noemt men hier een gebrekkige impulsbeheersing of emancipatorische aspecten.

Volgens de genoemde organisaties zouden seksverslaafden zich in de volgende kenmerken herkennen:

• Het patroon van seksueel gedrag is niet meer te beheersen.
• Het seksuele gedrag heeft ernstige gevolgen voor het dagelijks leven.
• Het is onmogelijk te stoppen ondanks de ernstige gevolgen.
• Dingen blijven doen die hoge risico’s met zich meebrengen (gevaarlijke plekken, risico betrapt te worden).
• Continue pogingen het seksuele gedrag te beperken of stoppen.
• Het seksuele gedrag functioneert als drug, als overlevingsmiddel, als pijnstiller.
• Seks is noodzakelijk om te kunnen functioneren.
• Het seksuele gedrag is progressief (steeds meer, steeds vaker, steeds extremer).
• Sterk wisselende gemoedstoestanden (diepe depressie - roes - katergevoel).
• Het seksuele gedrag zorgt voor een enorm tijdsverlies.
• Belangrijke taken/verantwoordelijkheden (gezin, werk, vrienden) worden als gevolg van het seksuele gedrag verwaarloosd.

De kritiek hierop vanuit de wetenschap is met name dat veel van de bovengenoemde zaken vaag omschreven worden. Het gaat dan om gedrag, patronen enzovoorts. Ook op het laatste kenmerk is kritiek. Als de omgeving (partner en dergelijke) namelijk negatief reageert, dan kan dat gemakkelijk iets zeggen over de mate van seksuele emancipatie bij die omgeving.

Voor de gevolgen zoals hier omschreven, kan hetzelfde gelden volgens de reguliere geneeskunde, psychologie, et cetera, als voor de kenmerken.

• Op sociaal gebied door verlies van vrienden, partner en/of van contacten met de familie, doordat de verslaafde volledig in beslag wordt genomen door zijn ziekte.
• Op emotioneel vlak is er grote nood omdat vaak enorme schaamte- en schuldgevoelens over het verslaafde gedrag spelen, omdat dit gedrag vaak botst met de eigen normen en waarden.
• Op lichamelijk terrein kan de verslaafde zichzelf verwonden door de aard en frequentie van zijn seksuele gedrag, kan bijvoorbeeld soa's oplopen zoals herpes, hepatitis-B of zelfs met het HIV-virus besmet raken. Er zijn voorbeelden bekend van mensen die door wurgseks zichzelf onbedoeld hebben opgehangen.
• Juridisch gezien zijn er risico's omdat de verslaafde ernstige problemen kan krijgen door zijn gedrag op bijvoorbeeld internet; de verslaafde kan zijn baan verliezen of zelfs in de gevangenis belanden vanwege exhibitionisme, voyeurisme, 'stalken', seksueel misbruik en verkrachting.
• Financieel kan de ziekte ook grote klappen uitdelen doordat de verslaafde vaak kapitalen uitgeeft aan het bezoeken van prostituees, pornografisch materiaal, seksbioscopen, seks-lijnen of internet. Overigens is met de opkomst van breedband internet dit gevaar minder geworden. Risico's daarvan is echter weer dat de schade lang onopgemerkt blijft en dan pas wordt herkend als bijvoorbeeld de relatie kapot is vanwege een verstoord vertrouwen en ontbreken van intimiteit.
• Sommige verslaafden zijn kapitalen kwijt met het zoeken naar hulp en het betalen van allerlei therapieën; het ontbreken van gepaste hulp brengt veel verslaafden in grote emotionele nood, soms zelfs leidt de wanhoop tot suïcidale neigingen.
• Voor meer informatie over de gevolgen voor partners kijk bij co-verslaving.

Hulp aan seksverslaafden in de opvatting van christelijke organisaties, wordt onder meer gegeven door organisaties als Stichting Different, Tot Heil des Volks, et cetera. Deze organisaties hanteren vaak twaalfstappenprogramma's die te vergelijken zijn met het bekende programma van de Anonieme Alcoholisten.

Reguliere hulpverlening, gegeven vanuit het standpunt dat zij een obsessieve-compulsieve stoornis hebben met een sterk seksueel aspect, wordt meestal gegeven door een seksuoloog-psycholoog van instellingen zoals de RIAGG.

Bovenstaande teksten zijn afkomstig deels uit Nederlandstalige Wikipedia en zijn zonder enige vorm van garantie beschikbaar onder de GNU Free Documentation License.